لعلستان
 
 
سیاسی، تاریخی، فرهنگی و اجتماعی
 
عشقری

بـــه این تمکین که ساقی باده در پیمانه میریزد
                                             رســـــــــــــد تا دور ما دیوار این میخانه میریزد
گرفتی چون پی مجنون ز رسوائی مرنج ای دل
                                              کــــــــه دایم سنگ طفلان بر سر دیوانه میریزد
بـــــه یاد شمع رخسار کی میسوزد دلی زارم؟
                                             کـــه امشب بر سرم از هر طرف پروانه میریزد
زلیخــــــــــــــــــا گر برون آرد ز دل آه پشیمانی
                                             ز پــــــــــــای یوسف زندانی اش زولانه میریزد
شود هـــر کس به کوی عشق بازی پیرو فرهاد
                                              بــــه روز جان فشانی خون خود مردانه میریزد
رسانــــــــی بر من ای مشاط تا زنار خود سازم
                                              ز زلف یـــــــار هر تاری که وقت شانه میریزد
اگر سیم و زر عــــــالم به دست عشقری افتد
                                               شب دعوت بـــــــــه پیش پای آن جانانه میریزد

 

 |+| نوشته شده در  Tue 14 Jun 2011ساعت 20:57  توسط لعل زاد  | 
 
  بالا